Nieszczęśliwe wypadki

Przestrzegaliśmy Was niejednokrotnie przed tym, abyście chroniąc Wazę dziecko przed niebezpieczeństwem nie ograniczali zbytnio jego swobody i samodzielności. Pamiętajcie jednakże o zdrowym rozsądku — nie bądźcie lekkomyślni. Wielu pacjentów szpitali dziecięcych to dzieci, którym przydarzyły się różne nieszczęśliwe wypadki. Jedną grupę stanowią tu oparzenia. Uważajcie zatem, aby Wasze dziecko nie miało dostępu do kontaktów elektrycznych, żelazka, piecyka gazowego, kuchni, garnków z wrzątkiem. Każde poważniejsze oparzenie u dziecka wymaga specjalistycznej pomocy medycznej. Natomiast pierwsza pomoc w takich sytuacjach polega na ochłodzeniu oparzonego miejsca zimną wodą lub — przynosi to nie tylko ulgę, zmniejszając ból, ale przede wszystkim graniczą obszar i skutki oparzenia. Drugą grupę stanowią zatrucia lekami, chemikaliami, dostępnymi w domu gospodarstwie, jak również grzybami, wilczą jagodą czy zepsutymi produktami spożywczymi. Pamiętajcie, że objawy zatrucia nie muszą występować natychmiast, mogą pojawić się dopiero o pewnym czasie. Jeśli zauważycie, że nasze dziecko zjadło coś niebezpiecznego, to natychmiast zwróćcie się o pomoc w najbliższej placówce Służby zdrowia, nie czekając na wystąpienie jakichkolwiek objawów. Wszystko, co sami możecie zrobić w takim wypadku, spróbować wywołać u dziecka wymioty. (Wyjątek stanowi tu zatrucie benzyną, naftą, silnym kwasem, ługiem oraz j produktami zawierającymi te substancje — środki do czyszczenia, płyny owadobójcze, bielinka). Pamiętajcie, że mełł o nie jest lekarstwem na każde zatrucie, podobnie zresztą jak środki przeczyszczające. To, co można ewentualnie polecić, to węgiel leczniczy, starannie rozgnieciony i rozprowadzony letnią wodą tak, aby powstała zawiesina. Uważajcie też, na przedmioty, które Wasze dziecko może połknąć, wsadzić do nosa lub ucha, (igły, szpilki, torby foliowe, groch czy wata). Szczególnie, gdy dziecku wpadnie coś do tchawicy i gdy zaczyna się dławić, a próby wykrztuszenia pozostają bez efektu (również po odwróceniu dziecka do góry nogami i kilkakrotnym uderzeniu go w plecy), należy bezzwłocznie szukać pomocy lekarza. Na zakończenie chcielibyśmy podkreślić, że dziecko w wieku 1 do 3 lat wymaga jeszcze stałej opieki i porad lekarskich. Pod koniec drugiego roku życia przeprowadza się tzw. bilans dwulatka, który nie tylko umożliwia ocenę ogólnego stanu zdrowia i rozwoju dziecka, ale również może ujawnić zaburzenia, które powinny być leczone już w tym wieku (zez — często spo­wodowany jest nadwzrocznością dającą się korygować; wady zgryzu — mleczne zęby też się leczy; wady postawy — nadmierna koślawość stóp czy kolan, pozostałości po przebytej krzywicy).

Podobne wpisy